Vrouw in de Kerk: stil maar wacht maar? – Lieve Wouters [standpunt]

Mondjesmaat worden de eindrapporten van de tien studiegroepen gepubliceerd, die paus Franciscus in het leven had geroepen voor de bestudering van complexere thema’s die opdoken tijdens de eerste sessie van de Synode over synodaliteit. Zo ook die van studiegroep 5 over de rol van de vrouw in de Kerk. Eigenlijk moest deze studiegroep het heikele onderwerp van de diakenwijding voor vrouwen van de synodetafel halen, zodat de slotsessie niet bij voorbaat gegijzeld werd door verdeeldheid.

Dat hield de deelnemers toen niet tegen om in het slotdocument duidelijk te stellen: 'Deze vergadering vraagt de volledige implementatie van alle mogelijkheden die het canoniek recht al voorziet voor vrouwen. Er is geen enkele reden om hen geen leiderschap te laten opnemen. Bovendien blijft de toegang van vrouwen tot het diaconaat een open vraag.' De gevreesde verdeeldheid bleek uit de stemming over deze paragraaf. Hoewel ze met 70,7% werd goedgekeurd, kreeg ze toch de meeste tegenstemmen van het hele document.

En, zul je nu vragen, wat zegt studiegroep 5 nu over het vrouwelijk diaconaat? Het antwoord is helaas kort en krachtig: niets. Of toch niet rechtstreeks. Na twee commissies over het vrouwelijk diaconaat en deze studiegroep komt het antwoord nog altijd op hetzelfde neer: er is geen enkele theologische reden om het vrouwelijk diaconaat niet opnieuw in te voeren. Maar toch durven we er niet voor gaan. ‘De tijd is niet rijp’, klinkt het dan.

Toch stelt het rapport me niet teleur. Het neemt volledig de toon en opdracht van de geciteerde paragraaf over en analyseert gezagsuitoefening in de Kerk op basis van wijding enerzijds en doopsel anderzijds. Anders maar evenwaardig. Deze benadering is een vrucht van het synodaal proces en voortschrijdend inzicht, dat niet te stoppen is zolang we oprecht zoekend samen op weg blijven gaan. De benoeming van een vrouw aan het hoofd van het vicariaat Waals-Brabant is overigens een voorbeeld van deze gezagsuitoefening op basis van doopsel en zending door de bisschop, in dit geval aartsbisschop Luc Terlinden.

Overgangsfase als kans

De Kerk staat op de drempel van een nieuwe realiteit. Maar verandering vindt niet plaats in twee stappen – van oud naar nieuw – maar in drie. De overgangsfase, door sociologen ook wel ‘liminale fase’ genoemd, is een kans om diep te transformeren en blijvende verandering te ontwikkelen. Daar zitten we nu in. Op het ritme van de eeuwigheid duurt die nog niet zo lang. Laten we dus niet ontmoedigd raken, maar deze tussentijd goed benutten om mee te bouwen aan die Kerk van morgen, zodat ze meer gelijkt op wat Jezus bedoelde.

Hoe zie jij die diepe transformatie? Stuur je reactie naar lieve.wouters@otheo.be.