Spiritualiteit van het tuinieren: van de natuur houden als van jezelf
Veel mensen zijn de band kwijtgeraakt met wat leeft. Tegelijk zijn velen van ons vervreemd geraakt van hun eigen innerlijk leven. Die twee vormen van vervreemding zijn nauw met elkaar verbonden. Misschien geldt dat ook voor de weg terug.
De artikels op deze pagina willen helpen om die verbanden te herstellen: met de natuur om ons heen, maar ook met het diepe zelf in ons. Niet door planten, bomen, wortels, zaden, licht, water en seizoenen te gebruiken als makkelijke vergelijkingen, maar door aandachtig te kijken naar wat er werkelijk gebeurt in de natuur. Want wie tuiniert, ontdekt dat groei, zorg, armoede, orde en vruchtbaarheid vaak minder vanzelfsprekend zijn dan we denken.
Natuurlijk tuinieren wordt zo meer dan een techniek of een ecologische opdracht. Het wordt een leerschool in intimiteit met wat leeft: in de tuin en in onszelf. De tuinier geeft vorm aan de tuin, maar de tuin vormt ook de tuinier. Als we dat toelaten, kan de tuin een leermeester worden die onze vooroordelen ontregelt en ons opnieuw leert leven met aandacht, geduld en verwondering.